80% van het nieuws dat tot ons komt is ingestoken, zo stelde Ingo Heijnen, voormalig CEO van Hill & Knowlton in de podcast Inktvingers. ‘Wat jij en ik ten zien krijgen als nieuwsconsument wordt niet alleen bepaald door journalisten, maar ook door woordvoerders. Deze zijn invloedrijker dan je zou denken’. Ik durf de stelling wel aan dat wat betreft berichtgeving over de jacht vrijwel 100% is ingestoken. En wel door de belangenvereniging van hobbyjagend Nederland.
Neem bijvoorbeeld het jaarlijkse persberichtje van de jagersvereniging met het ‘nieuws’ dat dit jaar zich wéér meer vrouwen hebben ingeschreven voor de cursus Jacht & Faunabeheer bij de aan de jagersvereniging gelieerde Stichting Jachtopleidingen Nederland. Ik schreef er al eens over in ‘Dodelijke vrouwen’. Een persbericht dat de club al sinds 2013(!) de mediawereld in stuurt.
En met succes! Een snelle zoekactie in mijn archief geeft dat jaar vier hits van kranten die het oppikten, van Viva met ‘Jagersmeisjes’, RTL.nl: ‘Dames, het jachtseizoen is geopend’ en Spits ‘Jachtwereld maakt zich op voor vrouw’. 2015 was een succesjaar voor de communicatieafdeling van de jagersclub: maar liefst twaalf media lieten zich ‘insteken’: BNR, RTV Noord, NOS op3, RTV Oost, Nederlands Dagblad, SBS6, Telegraaf (2x), Vroege Vogels, Nieuwe Oogst, AD (2x) en Omroep Zeeland.
Na vrouwen hadden nu ook jongeren het doden van dieren als ‘hot’ tijdverdrijf ‘ontdekt’
Ook in de jaren daarna ging het copy-paste persbericht op gezette tijden uit en werd het opgepikt door meerdere nationale en regionale media. Een uitzondering was 2021, toen de jagersvereniging in het persbericht het woord ‘vrouwen’ had vervangen door ‘jongeren’. Hoezee! Na vrouwen hadden nu ook jongeren het doden van dieren als ‘hot’ tijdverdrijf ‘ontdekt’.
Ook de afgelopen maanden werden veel media weer getriggerd door het niet te verifiëren ‘nieuws’ dat er meer vrouwen zouden zijn die de sterke drang voelen om in het wild levende dieren dood te maken. Van LINDA tot All Things Amalia, van De Telegraaf tot Trouw lieten berichtenschrijvers zich gewillig en kritiekloos meevoeren met de jachtlobby.
Waarom lijken ze zich niet af te vragen met welk doel deze berichten verstuurd worden?
Maar waarom? Waarom verdwijnen bij zoveel redacties alle journalistieke regels voor objectiviteit op het moment dat er een persbericht van de jagersvereniging op de digitale mat valt? Waarom lijken ze zich niet af te vragen met welk doel deze berichten verstuurd worden? Of zoals Yvonne Zonderop het in de eerdergenoemde podcast formuleert: ‘wanneer wordt de redactie in al haar goede bedoelingen een voertuig van andermans belangen?’.
Redacties zouden zich ook de vraag kunnen stellen waarom ze bereid zijn om mensen die het doden van dieren als hobby hebben gekozen steeds opnieuw een podium te bieden. Zouden diezelfde redacties dierenmishandelaars twee pagina’s geven, waarin zij zonder enige tegenspraak kunnen uitweiden over de geneugten van het martelen van dieren?
Of zoals Leon Verdonschot zich eens afvroeg na een eerdere stortvloed van berichten jagende vrouwen in de media na het verschijnen van de PowNed-documentaire Opgejaagd: ‘Waarom zijn drie jagers bijzonder genoeg om uit te nodigen aan talkshowtafels, in radiostudio’s en in kranten? Omdat jullie vrouwen zijn. En dat is precies de premisse van de film: “Drie vrouwen met een van de meest controversiële hobby’s van ons land: jagen”. Want: ‘Deze dames laten zien dat je geen testosteron nodig hebt om de trekker over te halen.’
Tellen feiten niet meer als het over het over de kling jagen van dieren gaat?
Sinds wanneer is propaganda nieuws? Of weten redacties jachtpropaganda niet te herkennen? Tellen feiten niet meer als het over het over de kling jagen van dieren gaat?
Ik moet denken aan wat mijn vriendin Cassandra ooit in haar column ‘Zieltjes winnen’ over de jachtlobby schreef: ‘Het enige treurige is dat we [hobbyjagers] maar met zo weinig zijn. Er zijn nog veel te veel Nederlanders die vinden dat wij dieren voor de lol doodmaken. (Konden we daar maar een afschotquotum voor krijgen!) Dat is natuurlijk wel zo, maar dat zeggen we nooit hardop op tv of in de krant. We geven bakken geld uit aan onze lobby (en hobby) en dan zou alles voor niets geweest zijn.’
Terwijl ik dit schrijf valt er een bericht in mijn inbox van een landelijk omroep die bezig is ‘met het ontwikkelen van een nieuwe serie over de jacht in Nederland, gericht op een jonge doelgroep. Daarin willen we verschillende kanten van de jacht belichten: van jonge mensen die bewust voor de jacht kiezen en de rol van jagers in het natuurbeheer tot de kritiek en weerstand vanuit onder andere dierenwelzijnsorganisaties.’
De communicatieafdeling van de jagersvereniging heeft alvast een taart besteld...